BVRAI ਅਜਿਹਾ ਸਾਫ਼ਟਵੇਅਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਪਿਊਟਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਟੀਚੇ ਹੋਰ ਸੌਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਘੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਮੁੱਖ ਉਤਪਾਦ, Automax, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਰਜਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ — ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਅੱਡ-ਅੱਡ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ — ਇੱਕੋ ਸੰਗਠਿਤ ਇੰਟਰਫ਼ੇਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ — ਰਵਾਇਤੀ ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ ਏਜੰਟਿਕ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕੀਤੇ ਮੇਲ ਨਾਲ।
BVRAI ਇਸੇ ਲਈ ਹੈ — AI ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ। ਮਾਡਲ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਫ਼ਟਵੇਅਰ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; AI ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ। ਸਾਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਠੋਸ ਹੈ: ਅਜਿਹਾ ਸਾਫ਼ਟਵੇਅਰ ਬਣਾਉਣਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਸਮਝ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਬਹੁਪੱਖੀ ਹੋਵੇ — ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ।
Automax ਇਸ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਪੈਂਤੜਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ: ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਾਧਾ। ਬਹੁਤਾ ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਇਸੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਘੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ — ਅਜਿਹੀਆਂ ਪਾਈਪਲਾਈਨਾਂ ਜੋ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਬੱਸ ਨਤੀਜੇ ਮੋੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। Automax ਆਪਣੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੂਝ ਤੇ ਪਰਖ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਏਜੰਟ ਪਹੁੰਚ ਤੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਸਾਫ਼ਟਵੇਅਰ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨਿਪੁੰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਸਾਫ਼ਟਵੇਅਰ ਇੱਕ ਚੋਣ ਥੋਪਦਾ ਰਿਹਾ: ਜਾਂ ਤਾਂ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਜਾਓ, ਜਾਂ ਕਈਆਂ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡ ਜਾਓ। ਡੂੰਘਾਈ ਮਹਿੰਗੀ ਸੀ, ਇਸੇ ਲਈ ਚੌੜਾਈ ਦਾ ਮਤਲਬ ਖੋਖਲਾਪਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। AI-ਸਹਾਇਤ ਵਿਕਾਸ ਇਸ ਬੰਦਸ਼ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ — ਮਿਟਾ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। Automax ਇਸ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ: ਇੱਕੋ ਛੱਤ ਹੇਠ ਇੱਕ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਉਸ ਹੱਦ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਅੱਗੇ ਬਣੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ “ਸਵਿੱਸ-ਆਰਮੀ” ਟੂਲ ਰੁਕ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੌੜਾਈ ਅੱਜ ਵੀ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਕੀਮਤ ਮੰਗਦੀ ਹੈ; ਬੱਸ ਇਹ ਕੀਮਤ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਘੱਟ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਫ਼ਾਸਲਾ ਲਗਾਤਾਰ ਸੁੰਗੜਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਨੰਗੇ ਹੱਥੀਂ ਅਸਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਇੱਕ ਸਪ੍ਰੈੱਡਸ਼ੀਟ, ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਐਡੀਟਰ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਊਜ਼ਰ, ਇੱਕ ਫ਼ੋਨ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੋਹ ਲਓ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਏਜੰਟ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਏਜੰਟ ਨੂੰ ਕੰਮ ਲਈ ਖ਼ਾਸ ਬਣੀ ਅਸਲ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਦਿਓ ਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਾਫ਼ਟਵੇਅਰ ਉਧਾਰ ਲੈਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰੋ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਰ ਕਾਰਵਾਈ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਨਿਰਭਰਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਹੌਲੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਉਸ ਦੇ ਕਾਬੂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ। ਇਸੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਏਜੰਟ ਕਿਸੇ ਨੈੱਟਵਰਕ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਟੂਲ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ; ਟੂਲ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਏਜੰਟ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੁਨਾਫ਼ਾ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਕੰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹੇ — ਸਗੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਚੱਲਣ ਜੋਗਾ ਬਣਾ ਦੇਵੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ (deterministic) ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਸੈੱਟ ਕਰੋ ਤੇ ਇਹ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਲਗਭਗ ਮੁਫ਼ਤ ਚੱਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਹਰ ਵਾਰ ਉਹੀ ਕੰਮ ਹੱਥੀਂ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲਈ ਮਾਡਲ ’ਤੇ ਟੇਕ ਰੱਖੋਗੇ ਤਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ — ਲਾਗਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇ ਇਕਸਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਇਸੇ ਲਈ Automax ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਆਟੋਮੇਸ਼ਨ ਸਟੂਡੀਓ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ: ਏਜੰਟ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਚਾਲ ਅਕਸਰ ਇਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਈਪਲਾਈਨ ਬਣਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਵੇ।
BVRAI iterates aggressively — every version is built, torn down, and rebuilt against what the previous one taught us. Scroll through the timeline. Dates pulled directly from the commit log.
ਮੂਲ Automax। ਇੱਕ ਕਮਾਂਡ-ਲਾਈਨ ਸਿਸਟਮ ਜੋ ਹਾਇਰਾਰਕੀਕਲ ਬ੍ਰੋਕਰ ਆਰਕੈਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਲੀਜ਼ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ UI ਨਹੀਂ — ਬੱਸ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਈਮੇਲ ਵੇਖਦੀ, ਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਲਿਖਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾਤਮਕ ਰੀਸੈੱਟ ਜੋ ਕਦੇ ਉੱਡ ਹੀ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਬਣਾਇਆ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਛੇਤੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ Python + PyQt ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਜੋ Outlook ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਈਮੇਲ ਚੇਨ ਹੇਰਫੇਰ, AutoDoc ਫ਼ਾਰਮ ਜਨਰੇਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਨੈਪ-ਟੂ-ਸਾਈਡ ਵਿੰਡੋ-ਪੇਅਰਿੰਗ ਮੋਡ ਦੁਆਲੇ ਬਣੀ ਸੀ ਜੋ Automax ਨੂੰ ਜਿਹੜੀ ਵੀ Outlook ਵਿੰਡੋ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਉਸ ਨਾਲ ਡੌਕ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ Next.js ਸਕੈਫ਼ੋਲਡ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਂਟੈਕਸਟ ਫ਼ੋਲਡਰ, v3 ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ-ਵਾਚਿਆ। ਚੌਵੀ ਘੰਟਿਆਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਡੈਸਕਟੌਪ ਐਪ ਹੀ ਸਹੀ ਫ਼ਾਰਮ ਫ਼ੈਕਟਰ ਹੈ।
ਇੱਕ ਮਲਟੀ-ਟੂਲ ਵਰਕਸਪੇਸ: ਈਮੇਲ, AutoDoc, ਸਪ੍ਰੈੱਡਸ਼ੀਟ, ਬ੍ਰਾਊਜ਼ਰ, ਫ਼ੋਨ, ਨਕਸ਼ੇ, ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ, ਫ਼ਨਲ, ਕੈਲੰਡਰ, ਟੀਮ ਚੈਟ, ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਆਟੋ-ਅੱਪਡੇਟ ਪਾਈਪਲਾਈਨ। v5 ਨੇ ਡੈਸਕਟੌਪ ਫ਼ਾਰਮ ਫ਼ੈਕਟਰ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸਤਹਾਂ v6 ਵਿੱਚ ਪੋਰਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਅੱਤ-ਮਾਡਿਊਲੈਰਿਟੀ ਸਿਧਾਂਤ ਹੇਠ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ-ਲਿਖਤ। ਹਰ ਸਤਹ ਆਪਣਾ ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਿਆਰ ਵਰਕਸਪੇਸ ਹੈ; ਏਜੰਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਜਿਸਟਰਡ ਟੂਲ ਸਤਹ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। v6 ਨੇ ਇਕਜੁੱਟ ਵਰਕ-ਨੋਡ ਸਕੀਮਾ, ਮਲਟੀ-ਏਜੰਟ ਡਿਸਪੈਚ, ਟੈਗ ਸਿਸਟਮ, ਵੌਇਸ ਮੋਡ, ਅਤੇ ਰਿਮੋਟ-ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਲੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਮੂਲ Automax। ਇੱਕ ਕਮਾਂਡ-ਲਾਈਨ ਸਿਸਟਮ ਜੋ ਹਾਇਰਾਰਕੀਕਲ ਬ੍ਰੋਕਰ ਆਰਕੈਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਲੀਜ਼ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕੋਈ UI ਨਹੀਂ — ਬੱਸ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਈਮੇਲ ਵੇਖਦੀ, ਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਲਿਖਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਸ਼ਾਤਮਕ ਰੀਸੈੱਟ ਜੋ ਕਦੇ ਉੱਡ ਹੀ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਸਵੇਰੇ ਬਣਾਇਆ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਛੇਤੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ Python + PyQt ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਜੋ Outlook ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਈਮੇਲ ਚੇਨ ਹੇਰਫੇਰ, AutoDoc ਫ਼ਾਰਮ ਜਨਰੇਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਨੈਪ-ਟੂ-ਸਾਈਡ ਵਿੰਡੋ-ਪੇਅਰਿੰਗ ਮੋਡ ਦੁਆਲੇ ਬਣੀ ਸੀ ਜੋ Automax ਨੂੰ ਜਿਹੜੀ ਵੀ Outlook ਵਿੰਡੋ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਉਸ ਨਾਲ ਡੌਕ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ Next.js ਸਕੈਫ਼ੋਲਡ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਂਟੈਕਸਟ ਫ਼ੋਲਡਰ, v3 ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ-ਵਾਚਿਆ। ਚੌਵੀ ਘੰਟਿਆਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਦੋਂ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਡੈਸਕਟੌਪ ਐਪ ਹੀ ਸਹੀ ਫ਼ਾਰਮ ਫ਼ੈਕਟਰ ਹੈ।
ਇੱਕ ਮਲਟੀ-ਟੂਲ ਵਰਕਸਪੇਸ: ਈਮੇਲ, AutoDoc, ਸਪ੍ਰੈੱਡਸ਼ੀਟ, ਬ੍ਰਾਊਜ਼ਰ, ਫ਼ੋਨ, ਨਕਸ਼ੇ, ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ, ਫ਼ਨਲ, ਕੈਲੰਡਰ, ਟੀਮ ਚੈਟ, ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਆਟੋ-ਅੱਪਡੇਟ ਪਾਈਪਲਾਈਨ। v5 ਨੇ ਡੈਸਕਟੌਪ ਫ਼ਾਰਮ ਫ਼ੈਕਟਰ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਸਤਹਾਂ v6 ਵਿੱਚ ਪੋਰਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਅੱਤ-ਮਾਡਿਊਲੈਰਿਟੀ ਸਿਧਾਂਤ ਹੇਠ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ-ਲਿਖਤ। ਹਰ ਸਤਹ ਆਪਣਾ ਖ਼ੁਦ-ਮੁਖ਼ਤਿਆਰ ਵਰਕਸਪੇਸ ਹੈ; ਏਜੰਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਜਿਸਟਰਡ ਟੂਲ ਸਤਹ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। v6 ਨੇ ਇਕਜੁੱਟ ਵਰਕ-ਨੋਡ ਸਕੀਮਾ, ਮਲਟੀ-ਏਜੰਟ ਡਿਸਪੈਚ, ਟੈਗ ਸਿਸਟਮ, ਵੌਇਸ ਮੋਡ, ਅਤੇ ਰਿਮੋਟ-ਡਿਵੈਲਪਮੈਂਟ ਲੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।